آفرینش به ما،غرائزی برای مقاصد مختلف عطا کرده است.بدون این غرائز،ما انسانهایی کامل نیستیم.اگر زنان و مردان تلاش نمی کردند تا امنیت،معاش و سرپناهی برای خود تأمین کنند هرگز بقا و دوام نمی یافتند.اگر تولید مثلی صورت نمی گرفت نسل انسان در زمین از میان میرفت و اگر غریزه اجتماعی بودن انسان وجود نداشت هرگز جامعه شکل و قوام نمی یافت.

گر چه این غرائز نقش اساسی در هستی ما دارند با این حال از کارکردهای درست خود بسیار دور افتاده اند.

این غرائز به شکل نیرومند،کور و بسیاری مواقع زیرکانه مسیر حرکت ما را مشخص میکنند و با غلبه کامل زندگی ما را هدایت میکنند.

همواره سعی کرده ایم زندگی جنسی ایده آل و سالمی برای خود شکل دهیم.در باره رابطه خود با هر فرد جدید این سوال را مطرح میکنیم که آیا این ارتباط از سر خودخواهی است یا خیر؟

از خداوند میخواهیم تا ایده آلهایی مناسب در ذهن ما جای دهد و زندگی ما را در مسیر دستیابی به آن ایده آلها قرار دهد و همیشه از یاد نمی بریم که توانایی جنسی ما،نعمتی الهی است و موهبتی از درگاه پروردگار که نه بایست از آن منزجر و متنفر بود و نه سبک سرانه و مغرورانه آن را بکار بست.