وقتی گذشته خویش را مرور میکنیم به این نکته دست می یابیم در مواقعی که خویشتن را به دست پروردگار سپرده بودیم هر آنچه بر ما رخ داد بسیار بهتر از آن چیزی بوده که خودمان طرح ریزی اش کرده بودیم.
افسردگی من بطور کشنده ای تشدید شد انگار که در قعر چاهی بودم.دیگر واپسین بقایای سرسختی غرورآفرین من تحقیر شد به یکباره خود را در حال فریاد کشیدن یافتم: اگر خدایی هست،بگو خودش را بنمایاند! من برای هرکاری آماده ام!
ناگهان نور سفید درخشانی اتاق را روشن کرد از ذهن من گذشت که در کوهستانی بودم و در آن جا نسیمی نه از جنس هوا بلکه نسیم شهامت می وزید و خویشتن را انسانی وارسته یافتم به تدریج حالت شعف فروکش کرد روی تخت دراز کشیدم و برای لحظاتی در عالمی دیگر سیر میکردم دنیایی نوین از جنس وجدان در سراسر ذهن من و وجود من حس بی نظیری از حضور جاری بود با خود گفتم: آری،این همان یزدانی است که روحانیان از آن سخن میگویند!