هنگامی که در مورد یک ارتباط مخدوش و یا گسسته با شخصی دیگر به تفکر می نشینیم،احساسات مان حالت دفاعی به خود میگیرند.برای توجیه کارهای اشتباهی که نسبت به دیگران انجام داده ایم به روی کارهای اشتباهی که دیگری در مورد ما انجام داده تمرکز میکنیم.با دلگرمی گناه کوچک دیگری را آنقدر بزرگ میکنیم تا توجیهی برای کار اشتباه خود درست کنیم.

اکنون باید بطور جدی دست از طفره رفتن و توجیه آوردن برداریم.الکلی ها تنها کسانی نیستند که روح شان اسیر احساساتی بیمارگونه است.در موارد بسیاری،بسیاری از افرادی که با آنها ارتباط داریم در رنج و عذاب هستند و ما بر غم هایشان افزوده ایم.

اگر برای خود تقاضای بخشش داریم چرا نباید همه آنها را ببخشیم.